عبد الله بن قدامة ( مترجم : محمود مهدوى دامغانى )
162
كتاب التوابين ( توبه كنندگان ) ( فارسى )
را گوش دهد ، گاهى آن را مىشنيد و گاه نمىشنيد ، به غلامانش فرياد كشيد كه صاحب اين نغمه را جستجو كنيد ، و شراب در او تأثير كرده بود ، غلامان بيرون شدند و به جستجو پرداختند ، ناگاه به جوانى باريك گردن و نزار برخوردند كه زرد چهره و خوشيده لب و ژوليدهموى بود ، شكمش به پشتش چسبيده بود فقط دو ملافه بر تن داشت و جامه ديگرى نداشت و پاى برهنه بود . او در يكى از مساجد بر پاى ايستاده و سرگرم مناجات با پروردگار خويش بود ، او را از مسجد بيرون آوردند و بدون اينكه با او سخنى بگويند بردند و برابر موسى بن محمد بن سليمان برپا داشتند . موسى بر او نگريست و پرسيد : اين كيست ؟ گفتند : صاحب آن نغمه كه شنيدى ، پرسيد : او را كجا يافتيد ؟ گفتند : در مسجد برپاى بود نماز مىگزارد و قرآن مىخواند ، موسى گفت : اى جوان ! چه مىخواندى ؟ گفت : كلام خدا ، گفت : همان نغمه را به گوش من برسان . جوان چنين خواند : « اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم ، إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ . عَلَى الْأَرائِكِ يَنْظُرُونَ تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ ، خِتامُهُ مِسْكٌ وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ عَيْناً يَشْرَبُ بِهَا الْمُقَرَّبُونَ » . « 54 » « نيكان در ناز و نعمتاند ، بر تختها - نشسته - و مىنگرند ، در رويهاى ايشان نشان تازگى نعمت را مىشناسى ، از جام سربهمهرى كه آميخته به مشك است نوشانده مىشوند ، و بايد كوشندگان در اينباره كوشش كنند ، آميزه آن از چشمه تسنيم است ، چشمهاى كه مقربان از آن مىآشامند » . جوان به سخن خود چنين ادامه داد : اى فريفته مغرور ! آن مجلس و انجمن بر خلاف اين مجلس و غرفه و فرش توست ، آنها تختهايى است كه مفروش به فرشهاى گرانقدرى است كه « بَطائِنُها مِنْ إِسْتَبْرَقٍ » ، « عَلى رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَ عَبْقَرِيٍّ حِسانٍ » « 55 » ، « آسترهاى آن از استبرق است » ، « بر بالشهاى سبز و بساطهاى گرانمايه نيكو » و دوست خدا از چنان جايگاهى مشرف بر دو چشمهاى است كه در دو باغ روان است « فِيهِما مِنْ كُلِّ فاكِهَةٍ زَوْجانِ » « 56 » ، « لا مَقْطُوعَةٍ » ، « فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ » ، « فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ » ، « وَ زَرابِيُّ مَبْثُوثَةٌ » ، « فِي ظِلالٍ وَ عُيُونٍ » ، « أُكُلُها دائِمٌ وَ ظِلُّها تِلْكَ عُقْبَى الَّذِينَ اتَّقَوْا وَ عُقْبَى الْكافِرِينَ النَّارُ » ، « إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي عَذابِ جَهَنَّمَ خالِدُونَ » ، « لا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَ هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ » ، « فِي ضَلالٍ وَ سُعُرٍ » ، « يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلى وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ » ،
--> ( 54 ) . آيات 28 / 22 سوره مطففين . ( 55 - 56 ) . آيات 75 و 52 سوره الرحمن .